Als journalist leer je al snel om met een zekere afstand naar verhalen te kijken. Je luistert, stelt vragen, schrijft het zo eerlijk en zuiver mogelijk op en gaat daarna weer door naar het volgende onderwerp. Tenminste, dat is het idee. In de praktijk werkt het vaak anders. Sommige verhalen laat je niet zomaar achter op je laptop. Die neem je mee.
Door: Nienke Habraken
Dat gebeurt vaker dan je denkt. Het ene verhaal blijft hangen door een zin die iemand uitspreekt, het andere door de situatie waarin je terechtkomt. Soms is het een blik, een stilte, een omgeving die iets met je doet. Je probeert professioneel te blijven, maar je bent ook gewoon mens. En juist die combinatie maakt dit vak zo bijzonder.
Het verhaal van Guus Kempe was zo’n verhaal. Maar zeker niet het enige. Alleen kwam hier veel samen. Het gesprek zelf, de openheid van Guus, zijn humor en zijn duidelijke wens: aandacht voor Hospice Dommelrode en de vrijwilligers die daar elke dag klaarstaan. Hij vertelde zijn verhaal niet voor zichzelf, maar voor iets dat groter was dan hij. Dat voel je als je tegenover iemand zit. Dat maakt dat je anders luistert, anders kijkt en misschien ook anders schrijft.
Wat het extra bijzonder maakte, was de plek waar het gesprek plaatsvond. Het hospice. Een omgeving waar rust hangt, waar aandacht zit in kleine dingen en waar tegelijkertijd afscheid nooit ver weg is. Je merkt hoe bijzonder die plek is, maar ook hoe kwetsbaar. Dat blijft hangen. Niet alleen tijdens het schrijven, maar ook daarna.
En dan gaat het ineens snel. Sneller dan je verwacht. Guus heeft 'zijn' verhaal niet meer kunnen lezen, ook kreeg hij de impact niet meer mee die het artikel heeft. Guus is op 19 april overleden. Dat moment komt binnen. Je beseft dat je iemand hebt gesproken die er niet veel later niet meer is. Dat maakt een verhaal persoonlijk. Misschien wel meer dan je vooraf had gedacht.
Wat daarna volgde, raakte me minstens zo. Zijn zoon en dochter pakten, midden in een moeilijke en verdrietige periode, de wens van hun vader op. Ze vertelden verder. Over de periode in het hospice, over de rust die het bracht, over het afscheid. Een warm, intiem afscheid dat liet zien wat die plek betekent voor mensen. Het gaf het verhaal nog meer diepte.
De impact van het artikel was groot. Er kwamen veel reacties binnen. Het verhaal werd gedeeld, gelezen en zelfs bewaard. Mensen kwamen speciaal een krant ophalen om het thuis nog eens terug te lezen. Dat zijn momenten waarop je ziet wat journalistiek kan doen. Hoe een persoonlijk verhaal iets losmaakt in het dorp.
En toch zit daar ook een andere kant aan. Want terwijl het verhaal leeft bij lezers, leef je er zelf ook nog even in door. Je denkt eraan terug, aan het gesprek, aan de mensen, aan de plek. Het loopt nog een tijdje met je mee.
Juist daarom is het belangrijk dat daar ruimte voor is. Binnen ons team bij Mediahuis Meierijstad praten we daar gelukkig over. We delen wat verhalen met ons doen, bespreken ervaringen en geven elkaar de ruimte om dat ook te voelen. Want hoe mooi het vak ook is, sommige verhalen verdienen het om even te blijven hangen.
Misschien is dat wel de kern van journalistiek. Dat je verhalen vertelt die raken. Bij anderen, maar soms ook bij jezelf. Verhalen die niet alleen gelezen worden, maar ook gevoeld.
Het verhaal van Guus blijft voor mij zo’n verhaal. Eén dat me heeft laten zien hoe dichtbij journalistiek soms kan komen. En hoe waardevol het is dat die verhalen verteld blijven worden. Het is het mooiste verhaal dat ik ooit heb mogen schrijven.
Als journalist leer je al snel om met een zekere afstand naar verhalen te kijken. Je luistert, stelt vragen, schrijft het zo eerlijk en zuiver mogelijk op en gaat daarna weer door naar het volgende onderwerp. Tenminste, dat is het idee. In de praktijk werkt het vaak anders. Sommige verhalen laat je niet zomaar achter op je laptop. Die neem je mee.
Door: Nienke Habraken
Sinds 5,5 jaar maak ik samen met Geert van der Heijden De Bron podcast. Afgelopen week beleefden we een schitterende mijlpaal: de 100e gast! En dat op een plek waar je normaal gesproken niet zomaar binnenkomt.
Door: Jeroen van de Sande
Iedere woensdag begint het opnieuw: een lege krant. Geen koppen, geen foto’s, geen verhalen — alleen een planning en een deadline die iedere dag dichterbij komt. En toch ligt er iedere dinsdag weer een ( eigenlijk twee) volledig gevulde krant(en) klaar om naar de drukker te gaan. Het is een ritme dat nooit stil staat, een wekelijkse cyclus waarin creativiteit, organisatie en flexibiliteit samenkomen.
Door: José Munster
Wil je met ons sparren en kijken wat Mediahuis Meierijstad voor jou kan betekenen? Neem dan contact met ons op.
MooiRooi Hotline: 06-89970555
