En dan was er die trouwe lezer uit Best. Ondanks de extreme kou kwam ze toch naar binnen. Niet voor een aankoop en niet met een concrete vraag, maar simpelweg om even op te warmen met een kop warme chocolademelk. Slagroom? Die dacht ze er zelf wel bij. Even schuilen, even bijtanken en vooral: even buurten.
Ook fungeren we regelmatig als uitvalsbasis voor stichtingen en verenigingen. Vergaderingen, afspraken en zelfs (tijdelijke) opslag vinden hier plaats. Het hoort er allemaal bij.
Dat zijn de momenten waarop je beseft hoe verweven werk en maatschappij eigenlijk zijn. Het gaat niet alleen om wat je doet, maar vooral om wat je betekent. De diversiteit aan vragen kan je dag maken of breken, je planning volledig overhoopgooien, je raken of juist energie geven. Maar vervelen? Dat doet het nooit.
De moraal van dit verhaal? Het voelt hier zelden als werk. Het voelt meer als een huiskamer. Een plek waar iedereen welkom is. Waar je even mag zijn, met alles wat je meebrengt. En misschien is dát wel de mooiste vorm van werken die er is.