Het werkt ook als een natuurlijke ijsbreker. Zo mocht ik foto’s maken bij de Primera. Dat we daar samen stonden, met twee camera’s in de hand, moest natuurlijk ook vastgelegd worden. Even geen afstand, maar herkenning en een glimlach.
Ook mee naar scholen gaan is altijd een belevenis. Daar is er bijna vanzelf wel iets leuks te doen. Even vooruit op een glijbaan, een bekende tegenkomen, nichtjes zien op een basisschool. Voor de kinderen voelt het als spelen, voor mij is het ondertussen werken. Terwijl zij hun moment pakken, leg ik het evenement vast met mijn camera.
Wat deze momenten zo bijzonder maakt, is dat werk en privé niet tegenover elkaar staan, maar elkaar juist versterken. De kinderen zien wat ik doe, hoe ik met mensen omga en hoe verhalen ontstaan. En ik zie hen groeien, ontdekken en steeds zelfverzekerder worden. Soms zie ik ze dezelfde beweging maken als ik. Dan besef ik hoe mooi het is dat ze dit allemaal van dichtbij meemaken.
Samen op pad zijn betekent niet alleen aanwezig zijn bij evenementen of afspraken. Het betekent herinneringen maken. Kleine momenten die blijven hangen. En wie weet… misschien groeit er zo, tussen de gesprekken en de camera’s door, wel een nieuwe generatie fotografen op.