Wat is er nu leuker dan je eigen kinderen meenemen tijdens het werk? Voor sommigen klinkt dat misschien onpraktisch, maar voor mij is het juist een verrijking. Mensen zeggen het ook weleens lachend: ze komen ook overal. En ja, daar zit eigenlijk best wat waarheid in.
Door: Bas Ulehake
Het gebeurt regelmatig dat er op een vrije dag een leuk evenement is, of dat iemand alleen op een heel specifiek moment kan afspreken. In plaats van zo’n afspraak dan te laten schieten, kan ik dankzij de kinderen toch vaak aanwezig zijn. Ze gaan namelijk graag mee. Niet met tegenzin, maar met enthousiasme. Voor hen is het geen werkdag, maar een avontuur.
Sinds Sinterklaas is dat gevoel alleen maar sterker geworden. De kinderen kregen toen hun eigen fotocamera. Geen speelgoed, maar een echte camera. Vanaf dat moment gaan ze, net als papa, bijna nergens meer heen zonder. Vol trots hangt de camera om hun nek en kijken ze aandachtig om zich heen. Alles kan interessant zijn. Een bord, een gebouw, een mens. Of juist dat kleine detail waar ik zelf misschien zo aan voorbij zou lopen.
Afgelopen week ging de jongste zelfs een hele dag mee op pad. We trokken door heel Meierijstad, van plek naar plek. Terwijl ik met mensen in gesprek was, bleef hij rustig bij me staan. Geen haast. Geen ongeduld. En zodra het moment daar was om foto’s te maken, pakte hij zijn eigen camera. Serieus, geconcentreerd en zichtbaar trots hielp hij mee. Dat levert steevast iets moois op. Niet alleen foto’s, maar ook lachende gezichten bij de mensen die gefotografeerd worden. Het breekt het ijs meteen. Een echte win-win situatie.
Het werkt ook als een natuurlijke ijsbreker. Zo mocht ik foto’s maken bij de Primera. Dat we daar samen stonden, met twee camera’s in de hand, moest natuurlijk ook vastgelegd worden. Even geen afstand, maar herkenning en een glimlach.
Ook mee naar scholen gaan is altijd een belevenis. Daar is er bijna vanzelf wel iets leuks te doen. Even vooruit op een glijbaan, een bekende tegenkomen, nichtjes zien op een basisschool. Voor de kinderen voelt het als spelen, voor mij is het ondertussen werken. Terwijl zij hun moment pakken, leg ik het evenement vast met mijn camera.
Wat deze momenten zo bijzonder maakt, is dat werk en privé niet tegenover elkaar staan, maar elkaar juist versterken. De kinderen zien wat ik doe, hoe ik met mensen omga en hoe verhalen ontstaan. En ik zie hen groeien, ontdekken en steeds zelfverzekerder worden. Soms zie ik ze dezelfde beweging maken als ik. Dan besef ik hoe mooi het is dat ze dit allemaal van dichtbij meemaken.
Samen op pad zijn betekent niet alleen aanwezig zijn bij evenementen of afspraken. Het betekent herinneringen maken. Kleine momenten die blijven hangen. En wie weet… misschien groeit er zo, tussen de gesprekken en de camera’s door, wel een nieuwe generatie fotografen op.
Als journalist leer je al snel om met een zekere afstand naar verhalen te kijken. Je luistert, stelt vragen, schrijft het zo eerlijk en zuiver mogelijk op en gaat daarna weer door naar het volgende onderwerp. Tenminste, dat is het idee. In de praktijk werkt het vaak anders. Sommige verhalen laat je niet zomaar achter op je laptop. Die neem je mee.
Door: Nienke Habraken
Sinds 5,5 jaar maak ik samen met Geert van der Heijden De Bron podcast. Afgelopen week beleefden we een schitterende mijlpaal: de 100e gast! En dat op een plek waar je normaal gesproken niet zomaar binnenkomt.
Door: Jeroen van de Sande
Iedere woensdag begint het opnieuw: een lege krant. Geen koppen, geen foto’s, geen verhalen — alleen een planning en een deadline die iedere dag dichterbij komt. En toch ligt er iedere dinsdag weer een ( eigenlijk twee) volledig gevulde krant(en) klaar om naar de drukker te gaan. Het is een ritme dat nooit stil staat, een wekelijkse cyclus waarin creativiteit, organisatie en flexibiliteit samenkomen.
Door: José Munster
Wil je met ons sparren en kijken wat Mediahuis Meierijstad voor jou kan betekenen? Neem dan contact met ons op.
MooiRooi Hotline: 06-89970555
