Tijdloos werken met zeven generaties

Ondanks alle leeftijdsverschillen is er één gemene deler: we voelen ons allemaal jonger dan dat we zijn en blikken graag terug op deze dagen. Zo kan ik enorm genieten van Jeroen die in geuren en kleuren de herinneringen ophaalt van de dingen die hij samen met zijn vrienden uitspookte. Petrie en José nemen ons vaak nog een paar decennia verder mee terug. Petrie die enkel op de korfbalvelden te vinden was en haar weg baande door Boskant of stad en land doorkruiste met haar kinderen (nog steeds haha). En José die als klein meisje in de bakkerij van haar ouders opgroeide, maar ook de vele verhalen over de uit de hand gelopen uitjes naar schaatswedstrijden. Bas werd praktisch geboren met een camera in zijn hand en groeide op op de Schijndelse evenementen. Zo leerde hij zijn vrouw Ilse kennen tijdens Carnaval in Schorsbos en miste hij nog geen enkele editie van Paaspop. Eigenlijk zijn ze allemaal nog niks veranderd. Nog steeds met vrienden en familie op pad, op weg naar nieuwe verhalen die ik over tien jaar hopelijk opnieuw mag aanhoren.

En dan ik. Twintiger. Soms word ik op mijn vingers getikt omdat ik klaag dat ik me ‘oud’ voel na een weekend Beach Soccer Rooi (kon eerst toch echt eindeloos meedoen, zonder spierpijn of vermoeidheid) of een avond stappen. Toch is ouder worden ook onderwerp van gesprek binnen mijn vriendinnengroep. De een kijkt uit naar haar late twenties en alles wat daarbij hoort, de ander wil het liefst voor altijd jong blijven. Ik hoor bij die laatste groep. Het liefste zou ik voor altijd jong blijven, vier dagen Paaspop fluitend doorgaan, geen katers of spierpijn tijdens beach soccer.