Gespannen blikken en een gong die nét iets te hard klinkt: welkom bij de uitslagenavond van de gemeenteraadsverkiezingen. Een avond waar weken campagnevoeren samenkomen in een paar cijfers op een scherm en waar hoop, teleurstelling en opluchting elkaar in rap tempo afwisselen.
Door: Nienke Habraken
Wie denkt dat zo’n avond één grote politieke thriller is, komt bedrogen uit. Het is eerder een mix van wachten, turen naar schermen en af en toe een piekmoment waarop alles tegelijk lijkt te gebeuren.
En toen was daar de uitslagenavond. De plek waar spanning, ambitie en een licht ongemakkelijke gezelligheid samenkomen in één zaal. Vanuit de lokale kranten waren we goed vertegenwoordigd. Ties van Dooren voor Stadskrant Veghel. Jeroen van de Sande, Bas Ulehake en ik voor DeMooiRooiKrant en DeMooiSchijndelKrant. Bas gewapend met zijn camera’s om alle sfeer vast te leggen. Jeroen en ik zaten paraat voor de woorden, zinnen en snelle updates.
Voor mij was het de eerste keer dat ik zo’n avond bewust meemaakte. Vier jaar geleden zat ik nog op kamers in Tilburg en mocht ik dus niet in Meierijstad stemmen. Bovendien had ik ook andere prioriteiten dan gemeentepolitiek. Deze keer keek ik er met journalistieke bril naar, bewust en betrokken. Eerlijk is eerlijk: de zin ontbrak een beetje vooraf. Maar goed, met een leuk team én lage verwachtingen kan het alleen maar meevallen.
Rond negen uur liepen we binnen. Twintig minuten later was de zaal gevuld met mensen die zich de afgelopen weken volledig hadden ingezet voor hun partij. Hun ideeën. Hun plannen. Hun overtuigingen. En hoewel ze soms lijnrecht tegenover elkaar kunnen staan, hebben ze ook iets gemeen: een bijna bewonderenswaardige drive om zich in te zetten voor hun overtuigingen, voor onze gemeente.
Politiek heeft vaak het imago van oud, saai en grijs. En ja, laten we eerlijk zijn: sommige momenten doen er ook alles aan om dat imago te bevestigen. Denk bijvoorbeeld aan de urendurende raadsvergaderingen, maar ook de bijeenkomst gisterenavond. Het wachten. Het nog meer wachten. En daarna… nóg een beetje wachten. Maar tussen dat alles door zit ook iets interessants. Iets belangrijks.
Want juist die lokale politiek staat dichterbij dan je denkt. Zij beslissen over woningen, over de inrichting van je straat, over verenigingen. Alles waar inwoners dagelijks mee te maken hebben. En dan wordt het ineens minder stoffig en een stuk relevanter.
Wat me opviel: de zaal was allesbehalve grijs. Jong, oud, alles daartussenin. Mensen waarvan je dacht: mogen die al stemmen? Tot mensen die waarschijnlijk al bij meerdere verkiezingen aanwezig waren en inmiddels ervaren rotten zijn. Die mix maakt het misschien juist wel mooi. Democratie in allerlei leeftijden.
En toen… de gong.
Een instrument dat normaal gesproken misschien rust moet brengen, maar hier vooral zorgde voor lichte hartkloppingen in de zaal. En ook bij de perstafel. De gong betekende dat er vanuit enkele stembureaus de resultaten binnen waren. Elke keer weer: boem. Tijd om te werken. Nieuwe cijfers, nieuwe zetelverdeling, snel typen, publiceren en weer terug naar de wachtstand.
Het tempo lag hoog op de momenten dat het moest, en lag volledig stil op de momenten daartussen. Een soort intervaltraining, maar dan voor journalisten.
De voorlopige uitslag zorgde uiteindelijk voor de nodige verrassingen. Winnaars die zichtbaar genoten, partijen die hun teleurstelling professioneel probeerden te verbergen, en speeches die ergens balanceerden tussen trots, opluchting en strategisch vooruitkijken.
En wij? Wij tikten door.
Na middernacht zat het erop. Het was interessant, leerzaam en eerlijk is eerlijk: niet per se leuk, maar wel waardevol om dit van zo dichtbij mee te maken.
Maar één conclusie staat vast.
Het is maar goed dat deze verkiezingen maar één keer in de vier jaar zijn.
Je verzint het niet...
23 juli 2027
Sinds kort hebben we een nieuwe rubriek in de krant: Waargebeurd. Een mooie titel, maar eigenlijk klopt hij niet helemaal. Want eerlijk gezegd zou de rubriek net zo goed "Je verzint het niet" kunnen heten. Al weet ik inmiddels ook wel dat, als je deze verhalen zou verzinnen, niemand ze zou geloven.
Door: José Munster
Nostalgie zit vaak in de kleinste momenten
15 juli 2025
Laatst sprak ik mijn oude basisschoolleraar Rob Lucas weer. Binnen een paar minuten hadden we het over vroeger. Opvallend hoe sommige herinneringen na tientallen jaren nog haarscherp blijken te zijn.
Door: Bas Ulehake
De zon schijnt volop, de temperatuur loopt op en veel mensen zoeken verkoeling op het strand, in de tuin of onder een parasol. Voor sommigen betekent warm weer vakantiegevoel, voor anderen is het vooral puffen en zweten. Maar één ding verandert niet: DeMooiRooiKrant verschijnt gewoon zoals u gewend bent. Achter iedere editie gaat namelijk een team schuil dat ook tijdens de warmste dagen van het jaar hard aan het werk is.
Door: Petrie Kuijpers
Wil je met ons sparren en kijken wat Mediahuis Meierijstad voor jou kan betekenen? Neem dan contact met ons op.
MooiRooi Hotline: 06-89970555
